Dzisiejszy program otworzyła grupa the Monks kompozycją
„Boys are boys and girls are choice”.
Właśnie wydali pierwszą płytę z niezwykłym brzmieniem.
Niemcy, lipiec 1966
Z perspektywy czasu nie widzę żadnej różnicy
między Jamesem Lastem a Beatlesami.
Nie mówiąc o trudnych do wymówienia Rolling Stonesach.
To był szok zobaczyć/ ich występ
w porównaniu do innych, nieszkodliwych kapel.
Pełnia życia i minimalizm
tylko wtedy nie wiedziałem, że to jest minimalizm.
Byłem nimi zafascynowany, do tego ta twardość.
Nic takiego nie było wcześniej.
PLAY LOUD
prezentuje
Beat jest martwy, Niech żyje hop!
The Monks chcą prześcignąć Beatlesów.
OK, mam na imię Gary.
To czas beatu, czas hopu, Monk Time!
Nie lubimy armii, kogo obchodzi armia.
Dlaczego zabijacie wszystkie te dzieciaki w Wietnamie? Szalony Vietcong!
Mój brat umarł w Wietnamie.
James Bond? A kto to taki?
Przestańcie!
To jest za głośne. Pussy Galore nadchodzi, podoba nam się to.
Nie lubimy bomby atomowej.
Przestańcie, nie podoba nam się to!
Co masz na myśli Larry?
Jesteś Monk i ja jestem Monk Jesteśmy The Monks.
Dave, Larry, Eddie, Roger, no dalej, jedziemy!
To czas beatu, czas hopu, Monk Time!
Muzykę beatową poznali w armii.
Transatlantyckie sprzężenie zwrotne
Miałem 18 lat, jak poszedłem do wojska. Prosto po szkole średniej.
Cieszyło mnie, że nauczę się fachu
i zacznę życie na własny rachunek.
To była moja pierwsza praca.
Pracowałem w stanie Missisipi, poźniej w Luizjanie.
Wróciłem do Teksasu,
w Houston spłukałem się więc zaciągnąłem się do wojska.
… bo nie miałem kasy.
Znałem San Francisco.
Po co miałem tam siedzieć w wojsku,
i grać w zespole?
To było tylko 250 mil od domu,
a ja chciałem być jak najdalej od domu
i zobaczyć coś nowego.
Nie zaciągnąłem się do armii…
z patriotycznych pobudek.
Po prostu,
musiałem się stąd wydostać i nigdy już nie wracać.
Wstąpiłem do wojska, żeby się uwolnić od wszystkiego, uciec.
Pomyślałem,
jeśli on poszedł do wojska – mój idol – to ja też.
Elvis płynie
Nie, że „Elvis płynie”. „Na pokładzie z Davem Day”.
Elvis, niedługo wypływa twój okręt.
Zastanawiam się, co myślisz teraz,
przed wyjazdem za granicę, gdzie będziesz odbywał służbę.
Co czujesz?
W okresie 1945 – 1992, ok. 9 mln. Amerykanów przyjechało do Niemiec.
W 1961 r. przyjechało 5 żołnierzy To był rok silnej obecności USA w Europie.
Szczerze, cieszę się na wyjazd do Niemiec,
że zobaczę kraj…
i poznam mnóstwo ludzi.
Ale tak samo się cieszę na powrót do domu.
Najpierw to chyba było Bremerhaven, potem zawieźli nas do Frankfurtu.
Z Frankfurtu do Hanau i z Hanau do Gelnhausen.
Wysiadłem z pociągu,
czekali na nas sierżanci,
„Ty Havlicek, ty Wilson,/ wsiadaj do jeepa. Jazda!”
No to wskoczyłem i pojechaliśmy.
Potem, jechaliśmy przez koszary Coleman Kaserne w Gelnhausen,
a wszyscy wydzierali się z okien: „dożywocie, dożywocie!”
Im zostało ze 20 dni w armii, może rok.
A ja miałem tam spędzić 2 i pół roku!
Nabijali się z poborowych.
Potem pomyślałem sobie: „o Boże, ale to długo!”
Na początku byłem obserwatorem w artylerii,
a potem stwierdzili…
że dobry jestem w cyferkach.
Więc zostałem komputerem.
Byłem chodzącym komputerem…
…dla artylerii.
Pi kwadrat,
logarytmy
składam razem, przesyłam
a oni: “ok, strzelaj tam”.
“Tam są komuchy. Dorwiemy ich.”
Oni robią dokładnie to samo: „Strzelaj tam!”
Pi kwadrat i cała reszta.
„Pieprzony kapitalista.”
„Odhumanizować, świnia, wieprz!”
“Zabijaj, zabijaj!”
Typowy dzień w wojsku to nie wychodzenie w teren,
bieganie po poligonie z bronią, zachowywanie się jak na wojnie.
Typowy dzień to było mycie wozu.
„OK, trzeba go przesmarować,”
…umyć” i tak cały ranek
Po południu sierżant zachodził
i mówił- –„rób wszystko od nowa.
pod osią jest jeszcze brudne”.
W najgłupsze miejsca by zajrzeli, byle znaleźć brud!
Od pierwszego dnia nie miałem zamiaru zostać w wojsku.
W każdej bazie był klub. Stały tam pianina,
gitary, saksofony.
Można było je wypróbować i pograć w małym pokoju.
Dave i ja też tam chodziliśmy.
On w jednym pokoju, ja w drugim.
Aż kobieta, która prowadziła klub mówi:
„Zajmujecie mi dwa pokoje.”
„Nie możecie w jednym, razem?”
My na to: „dobra, zagramy razem…”
Poznaliśmy się w tym klubie i sumie stwierdziliśmy,
że z nas lepsi goście!
Ulica Okopowa.
Pierwszy raz, jak wyszedłem na przepustkę,
musiałem założyć krawat! Mieliśmy wyglądać solidnie.
„Chłopaki, trzymajcie się z daleka od kłopotów.”
Najtrudniej było poznać się z Niemcami.
I to nie bez powodu.
Stawiali taką naturalną barierę,
nie chcieli, żeby ich córki chodziły z żołnierzami.
Wtedy tego nie rozumiałem, ale dzisiaj już tak.
Nie byliśmy u siebie, byliśmy na ich ziemi
i pewnie stąd brała się…
ta antypatia.
Ja jednak bardzo chciałem ich poznać
i powoli mi się to udało,
i to dzięki muzyce.
Pamiętam Kaiserpfalz, tam się wszystko zaczęło.
To był bar dla żołnierzy, przychodzili czasami Niemcy.
A my graliśmy i graliśmy.
Przed zamknięciem „Mutti” puściła talerz w obieg -
„Dajcie chłopakom trochę pieniędzy.”
Zebraliśmy chyba po 13 marek każdy.
Dostajesz kasę za pracę,
…a więc jesteś zawodowcem!
Powiedziałem: „Gary może będziemy gwiazdami.”
I w śmiech.
Kennedy pokazał zdjęcia sowieckich pocisków na Kubie
i ujawnił zamiary sowietów, którzy planują zamienić wyspę
w bazę wojskową.
Strach przed wojną sparaliżował świat na tydzień.
To było najbardziej bolesne w tej sprawie, ta wojskowość.
Byliśmy w pogotowiu, wszyscy w czołgach,
z odpalonymi silnikami, z amunicją, gotowi na rozkaz.
Dzięki Bogu nie doszło do tego,
ale stracha mieliśmy, na pewno.
Ja miałem. Myślałem: „nie chcę tego”.
Ale co możesz zrobić?
Siedzisz w czołgu, czołg jedzie, a ty z nim.
Nasza misja polegała
na odcięciu sił Układu Warszawskiego.
Od przejścia przez Fuldę,
spowolnić ich atak
aż dojdą wzmocnienia ze Stanów.
Czyli byliśmy mięsem armatnim.
Ja byłem gotowy!
Moje życie wcale nie było fajne.
Pomyślałem: „jak zginę, moja mama będzie ze mnie dumna.”
Wyszkolą cię i po prostu stajesz do walki i tyle.
Dave i ja wykombinowaliśmy
że chcemy grać w lepszych lokalach, a takim miejscem był Maxim.
A jak mamy tam grać to trzeba by mieć większą kapelę.
I zaczęliśmy szukać perkusistów i basistów itp.
Zawsze zaczynaliśmy od „Torquay”, to może nazwiemy się Torquays?
Już nie pamiętam.
Gary grał solówki to był niezły kawałek.
Podobał mi się ten bar, bar amerykańskich żołnierzy.
Ale trzeba było uważać.
Jakiś żołnierz na przykład siedział z Niemką,
a drugi żołnierz mówi: „Hej, była ze mną wczoraj”
„Odczep się, ona jest teraz moja.”
Powiedziałem: „Maxim jest niezły, ale można się wpakować.”
Bijatyki…
Wariactwo, ale za to coś się działo.
Wyglądał jakby miał na twarzy makijaż.
To przez te problemy skórne.
Od razu było to widać…
Jego skóra wyglądała jak opalona, była porowata.
Powiedzieli nam:
„Patrzeć prosto, nie patrzeć na niego!”
A cała kompania tak…
Widać, jak słuchaliśmy rozkazów.
Nigdy w historii
kraj nie miał aż tylu swoich synów na służbie,
tak daleko od własnej ziemi, w czasach zagrożenia.
I to nie dla podbojów,
ale dla wolności
na całym globie.
Amerykanie pełnią służbę,
aby pomóc w utrzymaniu wolności dziesiątek krajów,
które może byłyby już osaczone
gdyby nie długa i cienka linia,
która ma do spełnienia taką odpowiedzialność
i broni dojścia do tylu bram.
Skąd widać czasami
ogniska wroga z wysokości muru.
Przygotowania trwały tydzień,
a cała impreza trwała… o tyle.
To normalka w armii, człowiek się przyzwyczaja.
Wielkie halo, a potem niewiele się dzieje.
Potem pojechał do Berlina. Widzieliśmy go
w kronice filmowej, w miejscowym kinie.
Wtedy brzmiało to nieźle,
ostro do przodu.
„Cholerni Rosjanie
wielki boogie man.”
Raz czułem się na poważnie w niebezpieczeństwie,
gdy zginął Kennedy.
Ćwiczyliśmy z Garym na scenie w klubie wojskowym.
Pomyślałem: „będzie wojna”.
Jak ogłaszali alarm traktowałem to na poważnie.
Jak mają zaatakować Amerykę, to teraz.
„Zmieniamy nazwę na Jingle Bells?”
„Mamy grać w szpitalu? Nie możemy grać rock’n’rolla”
“w szpitalu!”
A oni, „Nie, jedziecie
w trasę zimą,
dla szpitali czy domów starców, takie tam”.
Gary był zadowolony.
Koniec służby,
ćwiczę w klubie,
zagram może raz, dwa w tygodniu
i życie jest fajne.
Gdzieś w klubie USO usłyszałem,
że kolesie szukają perkusisty
do zespołu po wyjściu z wojska. Tak poznałem Gary’ego
i całą resztę.
Teraz mieliśmy
Larry’ego,
Rogera
i Eddiego.
zrobił nam się pięcioosobowy zespół.
To był chyba najlepszy okres w moim życiu,
ten rok od wyjścia z wojska.
Mieliśmy samochody.
Mieliśmy dziewczyny w tym mieście, w tamtym mieście.
Nic do roboty przez cały dzień, no chyba, że mieliśmy próby.
Trzeba się zabawić
potem czeka nas powrót do prawdziwego życia.
Graliśmy po 6, 7 sesji po 45 minut.
Beach Boys, Rufus Thomas ...
stare kawałki…
cokolwiek się dało i nadawało na piosenkę.
Po burzliwej trasie w Ameryce Beatlesi wracają do Anglii.
To, co widzicie, należy traktować jako obserwację,
studium manifestowanych uczuć, które z trudem da się opisać
jako ekstazę czy histerię.
To jest fenomen, coś dla psychoanalityków,
socjologów i krytyków kultury.
Młodzież organizuje sobie czas. Nie w Liverpoolu, ale w Hamburgu.
Scenka rodzajowa zarejestrowana w trakcie
nominacji na najlepszy niemiecki „Beatle band”.
Pojechaliśmy do Frankfurtu. Klub się chyba nazywał K-52.
Wchodzi niemiecka grupa, a może nawet angielska.
Rozstawili się w rogu, gdy poszliśmy na przerwę,
zagrali „You really got me” grupy the Kinks.
Pomyślałem: „to brzmi super!”
A potem nas wykopali i zatrudnili ich.
Wtedy zaczęliśmy grać
Beatlesów, Rolling Stonesów i Kinksów.
To miało wzięcie. Potem pojechaliśmy do Heidelbergu.
To dopiero było coś. Graliśmy w Odeon Keller.
Czuliśmy się jak u siebie!
Pamiętam -
zajechaliśmy naszym volkswagenem busem.
Była tam równa, wąska i otwarta przestrzeń.
Zakochali się w nas, a my w nich.
W Hamburgu, Sztutgarcie
Frankfurcie, Monachium i Kolonii.
Można było grać 7 nocy w tygodniu,
4 godziny, 6,7, 8 godzin na scenie.
8 godzin w niedziele z popołudniem.
To było możliwe tylko tam.
W innych miejscach na świecie dałoby się zagrać raz, dwa razy.
Była ostra konkurencja.
Jeśli stwierdzano, że nudzimy, sala pustoszała.
właściciel lokalu powtarzał „Make show!” – „Zróbcie show!”
Graliśmy w The Torquays jako cywile, występowaliśmy w niemieckich klubach
i stopniowo zaczynaliśmy tracić tożsamość amerykańską.
Okazało się, że miejsce, z którego pochodzisz
nie jest pępkiem świata.
Pochodziła ze Speyer.
Jej matka nie cierpiała mnie, nie cierpiała muzyków,
Amerykanów, mnie..
Jej ojciec był w SS,
zginął na wojnie.
Jestem pewien, że nosiła ze sobą obciążenie po tej wojnie.
Eddie miał żonę.
Roger się ożenił. Ja miałem dziewczynę,
Dave też.
Byliśmy małą społecznością.
I odkryliśmy, że dobrze się dogadujemy,
że możemy trzymać się razem.
I powoli zaczęliśmy myśleć, że może nagramy płytę
i może uda nam się zdobyć sławę.
Odkryliśmy małe studio nagraniowe w Heidelbergu.
Nagraliśmy „There She Walks” i „Boys Are Boys”.
Płyta taka sobie,
ale to był krok we właściwym kierunku.
Eddie obserwował, kto wchodzi i jeżeli gość miał krawat
mówił: „O rety, ten przyszedł obejrzeć nas.”
Obydwaj byli ubrani bardzo konserwatywnie.
Krótkie włosy.
Wyglądali jak młodzi szefowie od reklamy.
Powiedzieli, że szukają zespołu do…
nie pamiętam, jak to nazwali, chyba mówili coś o projekcie.
To mnie zaintrygowało.
To by znaczyło drastyczną zmianę kierunku.
Karl-h. Remy, ur. w 1935 r. po szkole pracował na statkach
1961-63 student szkoła projektowania Ulm
1963 specjalista od reklamy dla Bläse
1965 inicjator, projektant, filozof + manager The Monks
Walther Niemannn, ur. w 1937 r.
1957-1961 student Szkoła Projektowania Folkwang w Essen
1961 specjalista od reklamy dla Mccann Erickson + Bläse
1965 inicjator, filozof + manager The Monks
Szkoła Projektowania Folkwang
Kurs podstawowy
„Gestalt" to pojęcie, które sugeruje,
brak pośredniości między przyczyną a skutkiem.
“Sztuka reklamy”
Szkoła Projektowania Ulm
“Tożsamość korporacyjna” oznacza możliwość
jednolitego i konsekwentnego określania i kojarzenia wszystkich elementów
działania danego przedsiębiorstwa.
Konceptualny wizerunek firmy.
Karl był nie z tej ziemi.
Patrzył z taką mocą.
Zachowywał się jak producent filmowy, taki von Ottoheimer
Rozumiesz - “Achtung!”
Wiedział, co mówić, był pewien, że to, co mówi jest słuszne.
I lepiej, żebyś uwierzył i zrobił, co ci każe.
Walther był spokojniejszy.
Siedział z tyłu. Cały czas myślał.
Ale też był ważny.
Miał wkład, ale nie tak siłowo albo bezpośrednio
jak Karl.
Uzupełniali się.
Nazwa zespołu pojawiła się przed napisaniem tej piosenki.
Nazwę „Monks” zaproponowali menedżerowie.
Karl i Walther przychodzili na próby.
Dyskutowaliśmy o sensie,
o potędze komunikacji,
gniewie, wizerunku,
minimalizmie…
Wyglądało to jak niekończące się warsztaty.
Menedżerowie mieli świetne pomysły.
Czasami mówiliśmy: “cudownie, zróbmy to!”
A czasami: „tego nie zrobimy-„
„To wariactwo”. No pewnie, że zwariowali.
JUTRO TEŻ BEZ EKSPERYMENTÓW!
Dave i Gary w Torquays napisali kilka kawałków,
a potem cały nasz wysiłek
poszedł w dekonstrukcję.
Zaczynaliśmy od akordów.
„Zamiast ośmiu, grajmy tylko dwa. A może wystarczy jeden?”
„Ile słów jest w tym wersie? 15?”
“Może wystarczą trzy?”
Nasza praca była poszukiwaniem zwięzłej, zwartej formy.
Przy pierwszych próbach byliśmy nastawieni sceptycznie.
Roger i Gary opuszczą zespół, jeśli nie odniesie sukcesu.
To nie Elvis,
tego nie zagraliby Rolling Stonesi.
To co to jest?
Nie wiedzieliśmy.
Jak to nazwać… To była…
Muzyka The Monks.
Nie wiedzieliśmy, jak to nazwać, bo nikt tego wcześniej nie grał.
Według menedżerów muzyka The Monks miała być oparta na rytmie.
Z Rogerem mieliśmy wypracować proste beaty
w prostych sekwencjach.
A wykonanie było,
nie na 4 lub 8 taktów, wiesz, przewidywalne,
graliśmy nawet na 13 taktów. Chodziło o wytwarzanie napięcia.
Zaczynasz się niecierpliwić.
Czekasz i czekasz. „Kiedy utwór się wreszcie rozpocznie?”
„Zaczynał się od pierwszego beatu nie zdawałeś sobie sprawy!”
Larry grał na innym rodzaju organów,
to był inny sposób gry.
Nie melodyczny.
To trzeba grać głośno!
To ma być wykrzywione. Użyj sprzężenia.
Perkusja, bez talerzy, mnóstwo tam-tamów.
Tam-tamy przechodziły w bas harmoniczny i strefę tonów,
ale to wszystko ginęło
po podkręceniu basów.
Banjo to był ich pomysł. Ono nawet wtapia się w perkusję
bo na ogół akcent wychodzi razem z akcentem werbla.
Ja tylko uderzałem w dwie struny.
I im głośniej brzmieli, tym głośniej ja grałem.
Uderzałem w struny trochę mocniej, potem uderzałem w banjo.
Zamiast „I Wanna Hold Your Hand”
graliśmy „I Hate You But Call Me” („Nienawidzę cię, ale zadzwoń”).
Ale między tym a tym jest ogromna przepaść.
W piosenkach The Monks jest niewiele tekstu.
Słowa są często powtarzane,
ale to było częścią
tożsamości The Monks:
krótki tekst
wrzaskliwy śpiew, krzyki i mowa.
Głosy w tle miały dźwięk kościelny…
Wszyscy chcą grać harmonię, tak jak Beatlesi.
Beach Boys mają milutkie dźwięki…
A The Monks? Nie!
„Ale zadzwoń do mnie…” Jednym głosem!
Nagraliśmy 8, 9, 10 piosenek.
Nie było mowy
że to wyjdzie na płycie.
Zrobiliśmy demo, żeby załatwić sobie kontrakt
z wytwórnią płytową.
Brzmieli inaczej. Pomyślałem: „Musisz się tym zająć”.
Podobało mi się, że Remy i Niemann tak ich wspierali.
Byłem zafascynowany. Muzyka była archaiczna,
industrialna w pewnym sensie.
Słowa nie były typowe dla piosenek o miłości.
Zaczęliśmy współpracować.
Obiecali, że nawet jeszcze te słowa dopracują.
Temat Wietnamu przewijał się silnie
w okresie pierwszych nalotów
i „Monk Time” zaczął się rozwijać w tym kierunku.
Na koniec powstała diatryba.
Do dziś nie mogę jej słuchać spokojnie.
Dlaczego zabijacie wszystkie te dzieciaki w Wietnamie?”
Karl i Walter prowokowali te uczucia,
pytali, czy potrafimy je wyrazić.
Tekst „Monk Time” był prosty,
nawiązywał do słów: „Hey, hey, here come the Monkees”,
“Oto nasza pioseneczka”
Hej ludzie, uwaga, Moks nadchodzą!
To Monk Time!
Miała to być nasza piosenka-motto, ale poszło w innym kierunku.
Hej, jestem Gary,
To czas beatu czas hopu, Monk Time!
Dlaczego zabijacie wszystkie te dzieciaki w Wietnamie?
Nie zgadzałem się z tymi słowami
z tą tyradą.
Byłem jej przeciwny.
Źle się z tym czułem,
bo sam byłem w armii.
Człowieka kształtuje doświadczenie z wojska,
ale też fakt, że nie jest w swoim kraju,
“Niestosowna wojna”
tylko w obcej kulturze i widzi, co się dzieje:
„No dobra, będę dobrym patriotą
bo zgadzam się na to pod warunkiem
że powiemy „szalony Vietcong”.
Dlaczego zabijacie wszystkie te dzieciaki w Wietnamie? Szalony Vietcong!
Mój brat zginął w Wietnamie.
James Bond A kto to taki?
Grupy beatowe pragną uwagi.
Udawało im się, bo mieli długie włosy,
ale to już powszedniało.
Mówię: „dopiero co odrosły mi włosy.”
„Gdy znów mam długie, to mam obciąć?” To mi się nie podobało.
To było traumatyczne przeżycie.
Wiedzieliśmy, że mają nam obciąć włosy na krótko.
Ale nic nie wiedzieliśmy o „glatzkopf”.
Myślę, że menedżerowie Obgadali to wcześniej z Rogerem,
bo posadzili go i ostrzygli.
Patrzyliśmy w osłupieniu: „No nie,”
„o rany, ja chyba tego nie przeskoczę.”
Powiedziałem: „OK, zrób to.”
A jak ja się zgodziłem, to inni też.
Pamiętam jeszcze jak wychodziliśmy razem od fryzjera,
jako grupa w czarnych pelerynach
z wrażeniem, że wszystko się zmieniło.
Wczoraj byliśmy The Torquays, dziś jesteśmy The Monks.
Ludzie schodzili nam z drogi.
Patrzyliśmy na nich, a oni unikali kontaktu.
Stare kobiety gapiły się na nas,
machały i uśmiechały się.
Myśleli, że to jakiś zakon religijny, tak to wyglądało.
Nie wiedzieli, że jesteśmy zespołem rockowym.
Zanim to się wydarzyło
Karl i Walther stali się autorami projektu,
pewnego obrazu,
ilustracji
5 osób.
NIELETNIM PRZEJŚCIE WZBRONIONE
To był ekscytujący czas bo zrozumieliśmy,
że Hamburg był tym miejscem, gdzie zaczynali Beatlesi.
Hamburg był centrum muzyki
beatowej na kontynencie.
Gdybyśmy odnieśli tu sukces,
to „alles klar in Deutschland”.
„Top Ten”- wcześniej Hipodrom, pierwsza beatowa knajpa Hamburga,
na przełomie lat 1960/61 wiele miesięcy gościła Beatlesów.
Po remoncie porównywana była do lepszej wersji Star-Club.
Trzy ważne wydarzenia łączą Beatlesów z Top Ten.
Po pierwsze, to tu zyskali swoich pierwszych fanów.
Po drugie, to tu odkryto ich pierwsze nagrania.
Po trzecie, tu powstał ich znak rozpoznawczy: fryzury.
Tylko hałas, hałas pozbawiony melodii.
Od początku odbierano nas
jako reakcję.
Wiadomo, w sztuce występuje reakcja.
„Beat jest martwy, niech żyje hop!”
No i my byliśmy taką reakcją na falę.
Beatlesi mieli swój tłumek.
Był też Tony Sheridan, który nienawidził The Monks.
Stawał przed nami, pijany
i wydzierał się na nas:
„Wy pieprzeni Jankesi, nie umiecie grać rock and rolla,”
„tu rządzą Brytyjczycy”.
Nienawidził nas do potęgi.
Ale ludzie, którzy stali za nim, pokazywali… no wiesz, co.
I na przykład jeden zespół śpiewał „I wanna hold your hand”,
a cała publiczność „I wanna fuck your hand”.
Hamburczycy widzieli wszystko.
Szczyt ery hamburskiej przypadł/ na okres Beatlesów,
a zakończył się na anty-Beatlesach.
Wbrew moim pierwszym doświadczeniom z Niemiec,
oglądając filmy, nabrałem wrażenia,
że Niemcy to zdyscyplinowany naród.
Że wszyscy maszerują razem, wszyscy razem mówią „achtung”.
Okazało się, że jest wręcz przeciwnie.
Ludzie, których poznałem
wcale nie maszerowali krok w krok z innymi.
Ani jeden nie robił tego, co robił drugi.
I ani jeden nie miał takiego samego zdania jak drugi.
Ich opinie tak się od siebie różniły,
że myślałem sobie:
„To nie są ci Niemcy, których sobie wyobrażałem”.
Na przykład idziesz na targ rybny o 5 rano
i widzisz faceta, który zasuwa po targu
i ciągnie na smyczy rybę.
I mówi: „Chodź rybko”. Oczywiście facet wypił za dużo,
ale się dobrze bawił.
W Stanach nikt nigdy by czegoś takiego nie zrobił,
chyba że miałby zaświadczenie, że jest wariatem.
Więc mówienie, że tam ludzie nie mają poczucia humoru…,
ja się tam śmiałem do rozpuku.
Gdybym tam został,
to pewnie umarłbym młodo.
Zbyt wiele ekscesów.
Myślałem: jak już coś robisz, to aż do przesady…
Czy ja to powiedziałem?
O Boże.
Możemy zrobić „cięcie”?
Hamburg to nadal numer jeden dla The Monks.
W Hamburgu mógłbym grać cały rok, nie przeszkadzałoby mi.
Menedżerowie dawali nam poczucie, że jesteśmy najlepszym zespołem.
I zaczęliśmy w to wierzyć.
Wbijali nam to do głowy. Torquays byli przeszłością,
Zacząłem wierzyć w The Monks.
Zaskakujące było to,
że na południu Niemiec pogardzano The Monks.
Stopniowo się zorientowałem, że to miało związek z katolicyzmem,
i z tym jak ludzie na nas reagowali.
Mannheim było miastem amerykańskich żołnierzy.
Graliśmy tam Monk Time, z tekstami typu: „dlaczego zabijacie dzieci w Wietnamie?”,
a wśród publiczności było kilku żołnierzy.
Jeden gość wparował na scenę:
„Co ty wyrabiasz, co ty sobie myślisz?”
„Właśnie wróciłem z Wietnamu. Dupki z was”.
Poczuliśmy się bardzo głupio, bo był moim rodakiem
i wiedziałem, że przeszedł przez piekło,
a ja tu stoję jak jakiś mądrala.
Źle się z tym czułem.
Są tak ogromne różnice opinii, a ty je niejako sprawdzasz,
widzisz, co się dzieje i sam w tym uczestniczysz.
Sześć reguł?
Regulamin wizerunku The Monks.
O mój Boże, jak ja was kocham, Karl i Walther.
Wszystko sobie przypominam, to było zabawne.
To jest „wizerunek korporacyjny”,
korporacji siedmiu Monksów.
Publicznie zawsze bądź Monkiem
Ubranym na czarno, krótkowłosym
Zawsze zawsze zawsze poruszaj się jak Monk
twardo
seksownie
mocno
ekscytująco
na pełnej szybkości
niebezpiecznie
nie tylko na scenie
ale też na ulicy
i nigdy nie bądź TORQUAY
Było tak głośno, że wyszedłem.
Nie byłem w stanie tego wytrzymać. Uszy mi wyrywało.
Powiedziałem sobie, wychodzę stąd i posłucham na zewnątrz.
Po przefiltrowaniu brzmiało inaczej. Pomyślałem: „To jest to.”
„To brzmienie jest niepowtarzalne.”
„Jeśli nam się uda zarejestrować taśmę w tej formie,”
wtedy możemy mówić o punkcie zwrotnym w historii rocka”.
Wtedy to pojęcie nie istniało, ale później zdałem sobie sprawę,
że to była wczesna forma heavy metalu.
W innych zespołach był zawsze gitarzysta, basista, perkusista,
każdy z nich wnosił coś swojego, i tak powstawało brzmienie.
A w przypadku The Monks to była skoncentrowana moc pierwotna,
tu nie liczył się jeden instrument,
liczył się dźwięk jako całość.
Uchwycenie tej ściany dźwięku Stanowiło ogromne wyzwanie.
Nie chcieliśmy stracić ani krzty tego dźwięku.
Główny mikrofon zbierał wszystko,
cały zespół.
Jako wsparcie instrumentów zastosowaliśmy pojedyncze mikrofony,
aby uchwycić pokręconą gitarę, elektryczne banjo,
wrzaskliwe organy. Tak to chcieliśmy przekazać.
W ciągu dwóch dni nagraliśmy cały krążek.
Nie było czasu na wygłupy. Miało być gotowe.
LIPIEC 1966
Joachim Irmler, założyciel grupy krautrockowej FAUST
miał 15 lat, kiedy zobaczył The Monks w telewizji.
Od pierwszego uderzenia byłem jak naelektryzowany.
Ta witalność, którą przekazywali.
Inne zespoły stały przy mikrofonie, często zblazowane,
naśladowano Anglików, na przykład Lord of Kensington.
Wyczuwało się arogancję.
Jak się ogląda nagrania z Beat-Club, widać, kto tam chodził,
ludzie byli sztywni i ułożeni, bardzo mieszczańscy.
Korzenie muzyki beatowej wywodzą się ze starego porządku estetycznego,
rozsmakowanie w Bachu, tonika, subdominanta i dominanta
jako nadbudowa.
The Monks to wszystko negowali.
Zgadzam się, to, co robili The Monks było też zabawą.
Ale to było też coś więcej.
W moich oczach oni wzywali ludzi do wyzwolenia.
Rewolucja roku 68 mogła nastąpić dwa lata wcześniej,
gdyby ludzie zrozumieli.
Wolfgang Gluszczewski był naszym przyjacielem.
Jako nasz agent,
odpowiadał za znajdywanie miejsc, w których mieliśmy grać.
"Kanclerz Erhard"
To nie był dobry interes.
Ciężko było się na tym dorobić.
“Brutalni mnisi”.
Wszystko szło dwutorowo.
Wielkie koncerty w halach i kluby.
Na przykład w Hamburgu Star-Club albo Top Ten.
Ale to nie było wszystko.
W małych miastach było wiele pensjonatów z salami balowymi,
w niedziele i soboty organizowano tam potańcówki dla młodzieży.
Za niewielkie pieniądze młodzi ludzie mogli potańczyć.
W większości przypadków, kiedy The Monks zaczynali grać,
przez pierwsze dwie piosenki nikt się nie ruszał.
To było męczące dla The Monks i właściciela klubu.
Pytał: „Hej, co to ma być? Ludziom się nie podoba”.
Amerykańscy Beatlesi z szyberdachem.
Ich cecha rozpoznawcza: wygolone głowy.
Źle się grało taką muzykę, gdy się nie podobała ludziom.
Myśleliśmy: co my robimy tym biednym ludziom?
Gdybyśmy grali piosenki The Monks przez całe 5 godzin występu,
to wątpię, czy byśmy przetrwali.
Jak grasz w danym miejscu tylko raz, to jesteś tam tylko przez godzinę,
grasz dla ludzi, których nie znasz.
Oni gapią się na ciebie zdumieni,
bo mają tylko jedną godzinę na przeżycie szoku.
Potem jedziesz do innego lokalu i powtarzasz wszystko od nowa.
Więc każda noc to test…
„Pospieszmy się, żeby mieć to z głowy,
bo będą nas nienawidzić, a my będziemy nienawidzić, że tu gramy.”
“No to już, jazda.”
”Na scenę!”
„Gramy, wypadamy, samochód, i do następnego lokalu.”
To byliśmy my, grupa artystyczna działająca na poziomie szeregowym.
Karl i Walther zawsze powtarzali, że to muzyka przyszłości.
Wtedy ludzie traktowali to jako coś dziwacznego,
… nie mieli szacunku.
“Co to ma być?”
Było tego za mało…
… i pojawiło sie zbyt wcześnie.
Nie znam wszystkich szczegółów,
ale wiem, że była walka o władzę
Pomiędzy Karlem i Walterem.
On i Walther byli ze sobą blisko.
Ale myślę, że to przez picie Karla.
Dla Walthera to był problem.
Nie był w stanie z nim pracować.
Jak tylko menedżerowie
przestali sie ze sobą dogadywać,
to był to koniec The Monks. Chociaż graliśmy razem jeszcze przez rok,
już było po nas, tylko jeszcze o tym nie wiedzieliśmy.
Walther starał się jak mógł, żeby nam pomóc,
wspierał nas i doradzał,
ale już też miał dość.
Więc zaczął się wycofywać.
A The Monks bardzo brakowało ich wskazówek
i zachęty.
Bywało tak, że nas odwiedzali, kiedy byliśmy jeszcze dobrą silną grupą,
a my mieliśmy doła: „O, nie mogę, nie dam rady,”
“chcę mieć długie włosy,”
„chcę założyć normalną koszulę,”
“ja chcę białe buty”.
Ale jak odjeżdżali…
my znowu byliśmy silnymi Monks.
Oni po prostu potrafili do nas przemówić,
wiedzieli w jakim kierunku pójść. Mieli wizję.
A teraz pewna grupa z Ameryki,
Nazywają się The Monks. Ich pierwszy numer to „Complication”.
Komplikacja
Ludzie płaczą Ludzie umierają za ciebie
Ludzie zabijają Ludzie zabijają dla ciebie
Ludzie biegną Czy to nie zabawne?
Ludzie idą na śmierć Dla ciebie
Po wybuchu sprzed 4 lat, ten samochód otrzymał nazwę
„Biała orchidea”.
Jest to dzieło wyznawcy popu Armana.
W Dusseldorfie przy ulicy Corneliusstrasse 15
rzeźba ta jest prawdziwym cackiem wśród atrakcji „warsztatów kreatywnych”.
Właściciel warsztatu zapłacił 3000 dolarów za „Białą orchideę”.
Charles Wilp, fanatyk popu i gwiazda wśród niemieckich fotografów reklamy.
Nosił…
… podkute buty.
Zawsze było słychać, jak przychodził lub wychodził.
Nie sprawiał wrażenia radykała,
ale jak spędziłeś z nim trochę czasu
miałeś dziwne wrażenie, że masz do czynienia z kimś innym,
że to zupełnie inna osoba niż na początku.
Od dawna fascynowały mnie podróże kosmiczne,
więc wiem co nieco o fizycznej nieważkości.
Zaczęło się w r. 63 od wystrzelenia statku kosmicznego Apollo.
Połączyłem to wydarzenie z moją wizją the Monks.
Gdybym miał określić status, jaki w sztuce mieli the Monks,
powiedziałbym, że dla mnie była to pierwsza grupa w stanie nieważkości.
Nie tylko mentalnie, ale też fizycznie
była to totalna demolka.
Corneliusstrasse ogarnęło wrzenie,
byli oblegani przez młodych ludzi z wyczuciem tej muzyki.
Weszli we właściwą atmosferę.
Nie musiałem zmieniać ich „świata”.
To, że mieli tonsury miało mieć bluźnierczy wydźwięk,
tak jak ja i moje zakonnice.
Skontaktowali nas Remy i Niemann. Widzieli we mnie właściwą osobę
do promowania The Monks, ale ja nie mogłem tego zrobić.
Ale za to mogłem im pomóc, włączając ich do muzyki reklamowej,
i starając się osiągnąć sukces z dnia na dzień.
Tak właśnie zetknąłem się ze sztucznym wytworem „Monks”.
Muzycznie stali bardzo wysoko.
Nie dało się ich skategoryzować. To był hard rock –
– jeżeli w ogóle można to było nazwać rockiem.
Oni tworzyli wibracje, rytmy na wysokich częstotliwościach,
potem rytmy na niskich. Później już w ogóle bez rytmu.
Robili cięcia, jakie dziś mają w techno,
przy robieniu szybkich reklam telewizyjnych.
Tak więc byli prekursorami techno.
Puste fis lub puste cis,
które grali ni z tego ni z owego,
a potem nagle stop i wtedy Roger uderzał swoim instrumentem.
To było nowe zjawisko, pod które mogłem wpasować moje teksty.
W każdej takiej przerwie między dźwiękami mówiłem SEXY,
a jeżeli nie ja, mówiła to Marsha Hunt lub Donna Summer.
Studnia BOGÓW z Afri tubą.
Niestety, nie nagraliśmy tej muzyki. Chciałem użyć partii perkusji,
ale muzykolodzy i prezesi nie mogli się ze mną zgodzić,
i nic z tego nie wyszło.
Proszę rozdać nuty.
Moją muzykę do Afri Cola wykonałem na 48 smyczków,
2 oboje, 2 harfy, 4 kotły. Tylko instrumenty klasyczne.
Stworzyłem ten „nierealny” dźwięk, o którym zawsze marzyłem.
Mógłbym osiągnąć to szybciej, gdybym pracował z The Monks.
Wtedy nie musiałbym się męczyć z balastem konwencji.
Najłatwiej byłoby, pracować tylko z klientami z branży reklamowej.
Np. po 30 latach Niemcy są nadal ogarnięci euforią Afri Cola.
Gdyby The Monks byli odważni, tak jak ja,
nadal byliby w pierwszej dziesiątce światowych list przebojów.
Kobieta staje się kobietą i jest wyzwolona.
Girl power i wolność męska.
Małżeństwo czy nie małżeństwo - to już nie ma znaczenia.
Jaki sens ma kilka występów w małym czy dużym mieście,
jeżeli duch nie powstaje i nie jest transmitowany przez media?
Ja nie mówię o zwyczajnych mediach, takich jak gazety.
Ja mówię o prawdziwej reklamie. I o tym wiedzieli Niemann i Remy -
- o reklamie przez główne marki.
Proroctwo Charlesa Wilpa wypełniło się w 2000r.
Coca-Cola wykorzystała muzkę The Monks w reklamie telewizyjnej.
Firma nie zgodziła się na użycie tej reklamy w naszym filmie.
Ta płyta chyba nie sprzedawała się za dobrze.
Kilka egzemplarzy, tyle żeby… Polydor jeszcze interesował się zespołem.
Chyba tylko dzięki sile
i oddaniu Jimmy’ego Bowiena
… nagraliśmy dla nich kolejną płytę.
Tak to wtedy działało.
Jeżeli pierwsza płyta miała słabą sprzedaż, to do widzenia.
Przynajmniej miałem jeszcze szansę wyprodukować dwa single.
Ale to też nie wypaliło.
Menedżerowie i ludzie z wytwórni mówili:
“Nic z tego nie będzie. Spróbujcie czegoś bardziej komercyjnego.”
Jedno takie nagranie skleciliśmy w 3 godziny.
Po prostu weszliśmy do studia, trochę poturbowaliśmy fortepian,
do tego krótki kawałek Eddiego na trąbce i gotowe.
To nie było dobre.
Zniechęciło to zespół.
The Monks i Jimi Hendrix, to dopiero, co?
Obydwaj pochodziliśmy z Renton.
To było niesamowite, grać tam, gdzie on.
Wielu ludzi z mojego miasteczka nie chciało w to uwierzyć.
Hendrix powiedział: „wasza muzyka jest dziwna, interesująca.”
To była taka rozmowa jak równy z równym,
chociaż mówiłem sobie, że on gra nową muzykę,
nie taką jak my. Zasiał we mnie wątpliwości.
Dwie rzeczy były zaskakujące, dwa całkiem przeciwne wizerunki.
Jego stylem był blues,
blues grany bardzo głośno,
a my byliśmy bardzo ostrzy.
Było to zbyt ekstremalne.
Nie byliśmy melodyjni tak jak on.
To znaczy, dla nas liczył się beat…
Bum, bum, überbeat.
Oddaliliśmy się, i to sporo, od wizerunku Monks.
To widać, nikt tu nie ma na sobie czarnej koszuli…
Już nie byliśmy The Monks.
Byliśmy normalnymi ludźmi.
Myślę, że niektórzy z nas byli nawet zbyt normalni.
Bycie normalnym to za mało.
W tej branży nie możesz być normalny.
Wizerunku nie da się pożyczyć, musisz go mieć.
Mieliśmy go przez chwilę.
Ale po pewnym czasie ludzie zaczęli mówić: „ja tego już nie chcę.”
“To zbyt obciążające.”
Zawsze mieliśmy nadzieję, że nadejdzie przełom.
Ten moment mógł nastąpić na krótko przed rozpadem:
To była trasa na Daleki Wschód, Azja, Sajgon, Tokio…
Przez 6 miesięcy, za dobre pieniądze. Wszystko było zorganizowane,
wszystkie wizy załatwione, zespół czekający na lotnisku
i jeden z nich nie przyszedł.
Uważałem, że dobrze będzie tam pojechać,
a potem wrócić i zagrać w Nowym Jorku.
Ja tam wcale nie chciałem jechać,
The Monks grali protest songi, żołnierzom by się to nie spodobało.
No więc stchórzyłem, po prostu odszedłem.
Wiedziałem, że to już koniec bo podczas ostatniego koncertu w Norymberdze
Larry i Dave zeszli na parkiet,
/tc 01:16:53:24 01:16:56:25 mocowali się i bili.
Normalnie bili się na pięści.
Stwierdziłem: „to koniec, teraz to zaszło za daleko.”
W liście jest napisane, że Roger jest w Teksasie
i że już nie chce tego ciągnąć.
I to by było na tyle, koniec eksperymentu.
Byliśmy zawiedzeni.
Szczerze - wiedzieliśmy, że to nie może trwać wiecznie,
że w jakimś momencie wrócimy do innego życia.
Postanowiłem podjąć pracę w IBM.
Z Monks do IBM…
… to oczywiście dość drastyczna zmiana kierunku.
Każdy poszedł w swoją stronę.
I od tego momentu mało się ze sobą kontaktowaliśmy.
Kiedy wróciłem z Niemiec w 67
kraj był pełen gniewu z powodu wojny w Wietnamie.
Społeczeństwo było przeciwne tej wojnie.
To mnie cieszyło,
Ale ciężko mi było dostosować się z powrotem do życia tutaj.
Targały mną różne uczucia,
potrzebowałem zmiany. Chciałem wyjechać z kraju.
Wyobrażałem sobie,
że mogę w Niemczech znaleźć swój dom.
No, ale nie wyszło.
Z nikim nie rozmawiałem o The Monks.
Nikt nie uwierzyłby w tę historię.
Zostańcie.
Zostańcie!
Jak wyjedziesz z Teksasu, pojeździsz po świecie i wrócisz,
to widzisz, że jest to naprawdę przygnębiające miejsce.
Musiałem wszystko wytłumaczyć mojej żonie.
Życie tutaj nie było aż tak inne, inne tempo, to na pewno…
no i pójście do normalnej pracy…
Ale zrobiłem to.
Obyło się bez większych potknięć,
nawet mnie to bardzo nie dotknęło.
Wykształcenie policealne zdobyłem w Niemczech.
Byłem tam tak długo, że zacząłem się czuć Niemcem.
Prawdopodobnie w równym stopniu byłem Niemcem i Amerykaninem.
I to nie tylko przez Monks,
na to się złożyła kultura, otoczenie, sztuka, polityka.
Ożeniłem się z kobietą, która uciekła z NRD.
Przeżyłem siedem lat szoku kulturowego. Powrót nie był łatwy.
Tym bardziej, że to nie było to samo miejsce,z którego wyjeżdżałem.
Przed wojną w Wietnamie była zimna wojna,
Rosjanie, komuchy, Eisenhower…
Teraz ideą było: “naćpajmy się i kochajmy się!”
Myślę, że byłem na to zbyt staroświecki.
Z drugiej strony nasza muzyka sporo ich wyprzedzała.
Moi przyjaciele nie pamiętali mnie. Mieli swoje prace,
skończyli studia, a mnie nie było.
Powrót był trudny, brakowało mi Niemiec.
Moja ówczesna dziewczyna, Traudel, Edeltraut
po roku zaczęła tęsknić za domem.
Razem kupiliśmy bar w Schweibheim, pod Frankfurtem.
I całkiem nam dobrze szło, ale trzech latach
zaczęliśmy się od siebie oddalać. Po jednej kłótni po prostu wyszedłem.
Myślałem: „co ja narobiłem?”
„Jestem na ulicy z 300 markami w kieszeni.”
Przez półtora roku żyłem na ulicy, sam z sobą.
Nie chcę o tym mówić, to bardzo smutna historia.
Wstydziłem się mówić o The Monks. Ludzie mówiliby:
„To co ty tutaj robisz, gdzie twój zespół?”
„Rozpadł się. Ha, ha! Mówiliśmy, że to nie wyjdzie.”
I mieli rację.
Wiesz, jakie to uczucie? Wracasz do domu w 67…
i twoje życie to porażka …?
A teraz 35, 32 lata później
jesteśmy popularni? Myślę, że,
nasi niemieccy menedżerowie byli geniuszami,
ich idee wyprzedziły nas wszystkich.
Tak naprawdę ten image pasuje do nas lepiej teraz niż wtedy,
w tym sensie, że starsi panowie
śpiewający o całowaniu dziewczyn…
… to nie gra.
W tym sensie nie przepadam za ponownie zebranymi zespołami…
które chcą odzyskać coś czy stać się czymś, czym kiedyś były.
Jeżeli wracasz i grasz swoje trzydziestoletnie kawałki
i nic ponad to…
możesz to zrobić raz czy dwa, dla tych, którzy chcą to zobaczyć.
Także, to nie było dla pieniędzy.
The Monks nigdy nie grali w Ameryce.
Po części powodem było nasze ego, pewnie tak.
30 lat później, kto by pomyślał.
Gdyby Karl tu był i Walther,
daliby nam to do przeczytania
i powiedzieli: „przeczytajcie to jeszcze raz przed wyjściem na scenę.”
Teraz w „The Monks” jest więcej niż pięć osób.
Ja jestem stary. Pamiętam ich, kiedy to było!
Więc jak dowiedziałem się, że grają, przyjechałem.
To jak religia. Człowiek musi znać swoje korzenie.
Ja się staram to przyjąć z otwartym umysłem.
Zdaję sobie sprawę, że nie grali przez 32 lata,
staram się nie ekscytować,ale…
już od dawna szykowałem się na ten wieczór.
Ja jestem przed Garym. Larry, Eddie…
To wygląda prawie jak Klu Klux Klan w odwrotnej kolejności.
Ty idź przede mną.
Ich brzmienie nie jest typowe dla zespołów z lat 60.
Raz na jakiś czas słychać beat Bo Diddley,
ale poza tym, chyba nie ma niczego, co można by uznać za wpływ epoki.
Podpiszesz mi się na brzuchu?
Ale numer! Ale numer!
To jest eksperymentalne, ale też totalnie jak rock and roll.
Można przy tym tańczyć.
Dla mnie to ważne, wtedy to jest prawdziwy rock and roll.
Strasznie mi się to podoba.
To nie jest hałaśliwy rock, nic z tych rzeczy.
Albo, że sobie kilka osób brzdąka.
Oni potrafią grać. Grają rock and rolla,
to bardzo mocne.
Prawie ze szczyptą dyscypliny wojskowej, jeśli tak mogę powiedzieć.
Z całego serca cię nienawidzę kochanie.
My też cię nienawidzimy …
Dziękujemy bardzo.
Uwielbiałem każdą minutę!
Udało się.
Było nieźle.
Już nie chcę więcej Monk Time.
Naprawdę było całkiem nieźle. Ja tylko dodałem beatu.
Dobra robota. Larry, świetna zabawa.
Ok, skończyliśmy.
To są dalie.
Ale ładnie pachną. To są dalie.
Wejdźmy, trzeba je rozdzielić.
Nowy Jork był przychylny The Monks. Nigdy bym nie pomyślał.
Zawsze chciałem zagrać w Nowym Jorku. I wreszcie mi się udało.
I nawet jak już nigdy więcej nie zagramy, to też dobrze.
Mam teraz dobre wspomnienia.
Kocham swój dom.
Irene i ja pobraliśmy się i wprowadziłem się.
Mam dom. Nikt mnie juz z niego nie wykopie.
Jestem szczęśliwy.
Jeżeli to, co robił zespół miało implikacje społeczne czy polityczne,
to może inni to odbierali, ale jeśli o mnie chodzi,
to my to robiliśmy dla przyjemności grania muzyki.
Nie miało nic wspólnego z protestami
ani z religią.
Jeżeli mnie ktoś o to pyta,
to tak jak wspomniałem, oni sami sobie to dopowiadają.
Ja tak ani nie myślałem ani nie postępowałem.
Na przykładzie muzyki chcą czegoś na siłę dowieść.
A my po prostu graliśmy.
A przynajmniej ja.
Odpowiedziałem na pytanie? -Tak.
A oto Ratusz Miejski
z dwiema strzelistymi wieżami od frontu.
Bardzo ładny ratusz.
W pewnym niewielkim zakresie to był zespół polityczny,
a może nawet w większym zakresie?
Od razu przychodzi na myśl nagranie Monk Time.
… to była nasza pieśń wojenna.
Wystarczy jedna piosenka,
żeby zespół zaistniał.
I zaraz cały świat cię szufladkuje.
My tacy byliśmy w tym jednym utworze.
Mieliśmy też wiele innych nagrań - „Drunken Maria”
taka niemądra piosenka, zabawna.
Tak więc The Monks nie byli
aż tacy polityczni.
Myślę, że widzieliśmy siebie jako cienki głosik
wśród tłumu protestów.
Mnie ukształtował czas, jaki spędziłem z The Monks w Niemczech.
Stałem się lepszym człowiekiem.
Bardziej tolerancyjnym.
Jestem pogodzony z życiem.
Mam dobrych przyjaciół, mam dobrą kobietę,
dobre psy…
No dobra, zaczynamy.
Zebranie według porządku.
Stopniowo traciłem zainteresowanie wszystkim.
To już nie byłem ja.
To byłem ja, ale kiedyś.
Dopóki taki byłem, było mi z tym dobrze.
Limuzyny i wielkie hotele, wszystkie te rzeczy…
Widziałem jak robili to
The Who i Beatlesi. Pewnie, kto by nie chciał.
Ale nie było nam pisane. Nie ten czas, nie to miejsce.
Najlepsza rzecz jaką zrobiłem to wyjazd z Teksasu.
Bo mógłbym tam teraz siedzieć, wykrzykiwać „yahoo…” i być robolem,
a jak się ruszysz z miejsca,
Jak to mówią Indianie- - chodzić w nie swoich butach i…
To tyle.
Perkusiści nie robią takich rzeczy.
The Monks było na opak.
Przeciwstawialiśmy się
w sposób niedozwolony.
Ciekawe było to, że wydawcy w Ameryce
nie tykali nas nawet kijem.
Mam pełen szacunek dla Niemców za podjęcie tematu sztuki
w sposób bardziej otwarty niż my.
Czyli są 42 rozdziały.
Mam do wydrukowania 12 rozdziałów. To zajmie jakieś 5 minut.
Bardzo się cieszę, że miałem okazję być w tamtym miejscu,
że mogłem pracować z tymi ludźmi,
którzy mieli chęć zrobić coś,
do czego innym brakowało jaj.
Wyłączamy.
Gasimy światło
i spadamy.
menedżer Monks Walther Niemann całe życie pracował w branży reklamowej.
Przeszedł na emeryturę.
Odrzucił propozycję udziału w filmie,
twierdząc, że dobry menedżer zawsze pozostaje w tle.
Menedżer Monks Karl-H. Remy przez wiele lat uznany był za zmarłego.
Odnaleźliśmy go w trakcie przygotowań do filmu.
Odrzucił propozycję udziału w filmie bez dalszych wyjaśnień.
subtitles © play loud! Napisy: Against Gravity